TECHNOLOGIA XXI WIEKU

W SŁUŻBIE MEDYCYNY

ZBLIŻAJĄC SIĘ DO DOSKONAŁOŚCI

Historia medycyny estetycznej zaczyna się w latach 70. XX wieku we Francji.
To wtedy endokrynolog Jean-Jacques Legrand założył pierwsze na świecie
Towarzystwo Medycyny Estetycznej. W 1978 roku, Uniwersytet Medyczny
w Mediolanie, jako pierwszy wprowadził do programu studiów przedmiot
o nazwie medycyna estetyczna. Jednym z tematów, od początku zajmującym
naukowców specjalizujących się w tej dziedzinie, było poszukiwanie idealnego
wypełniacza tkankowego, który dawałby długotrwały efekt. Taki wypełniacz
powinien mieć także naturalną konsystencję, dobrą wytrzymałość
mechaniczną, być biodegradowalny, nietoksyczny, nie wywoływać stanów
zapalnych ani nie ulegać przemieszczeniom, a w razie potrzeby – łatwo usuwalny.
Ideału ciągle nie wynaleziono, ale jesteśmy coraz bliżej jego odkrycia.
Świadczy o tym najnowsza generacja implantów wchłanialnych – Neauvia.

 

WAŻNE SKŁADNIKI

Kwas hialuronowy (HA) jest naturalnie występującym polisacharydem, który
nadaje strukturę tkankom i przyczynia się do optymalnego funkcjonowania
wielu narządów w organizmie człowieka. Ze względu na swoją biokompatybilność,
biodegradowalność oraz różnorodne funkcje biologiczne, HA jest szeroko
stosowany w medycynie i farmacji. Dzięki HA można udoskonalać istniejące
produkty lub tworzyć zupełnie nowe. Kwas hialuronowy można pozyskiwać
z różnych surowców, co ma wpływ na jego czystość. Gdy jest pochodzenia
zwierzęcego, może być zanieczyszczony białkami obcogatunkowymi i spowodować
szereg działań niepożądanych w organizmie człowieka. Dlatego czystość
kwasu hialuronowego jest ogromnie ważna, by móc bezpiecznie stosować
go u ludzi.

 

TECHNOLOGIA ORGANICZNA W SZEŚCIU KROKACH

OPATENTOWANA TECHNOLOGIA WYTWARZANIA PRODUKTÓW Z LINII NEAUVIA JEST PODZIELONA NA SZEŚĆ ETAPÓW:

-01-

Ważenie i mieszanie
składników: kwasu
hialuronowego,
czynnika sieciującego
PEG , hydroksyapatytu

-02-

Optymalizacja
temperatury,
ph oraz
galaretowacenie

-03-

Neutralizacja 

-04-

Napełnianie
strzykawki 

-05-

Sterylizacja
parą 

 

-06-

Kontrola jakości
oraz pakowanie

HYDROKSYAPATYT

Jest to naturalnie występująca mineralna postać apatytu wapnia. Można go znaleźć w organicznej macierzy kostnej w zębach i w kościach w ludzkim ciele. Powszechnie stosuje się go przy
wypełnianiu ubytków kości i powlekaniu metalowych części implantów protetycznych ze względu na doskonałą biokompatybilność, aktywność biologiczną i właściwości spajania kości.
W testach przeprowadzonych na myszach na Wydziale Anatomii Człowieka na Uniwersytecie w Lecce we Włoszech wykazano, że sferyczne drobiny CaHA pobudzają tkanki do produkcji
kolagenu.* A kiedy dodatkowo mikrosfery hydroksyapatytu osadzi się w hydrożelu, nie ulegają one rozproszeniu, jak ma to miejsce w innych produktach. Zapobiega to ich zbijaniu się i powstawaniu ziarniniaków w skórze.

PEG

Skuteczność i bezpieczeństwo wypełniaczy zależy także od sposobu ich stabilizacji. Do tego celu zazwyczaj wykorzystuje się czynnik sieciujący BDDE. Z uwagi na wysoką toksyczność przyjmuje się, że im mniejsza jest jego zawartość, tym bezpieczniejszy będzie końcowy produkt. Niestety, nawet niewielka ilość czynnika sieciującego obniża trwałość i skuteczność preparatu. Naukowcy pracujący nad wypełniaczami Neauvia podjęli decyzję o zastosowaniu nowego czynnika sieciującego — polimeru PEG. Polimer PEG jest powszechnie znany na rynku farmaceutycznym, jednak to właśnie Neauvia użyła go po raz pierwszy przy produkcji wypełniaczy. Wyjątkowe zalety polimeru PEG: jest nietoksyczny i całkowicie rozkłada się w tkankach; obniża aktywność enzymów proteolitycznych, takich jak hialuronidaza, zwiększając tym samym trwałość implantów; zatrzymuje reakcję immunologiczną, ponieważ implant nie jest rozpoznawany jako ciało obce.

REOLOGIA

Charakterystyka polimeru PEG oraz technika precyzyjnego określania masy cząsteczkowej kwasu hialuronowego sprawiają, że wypełniacze Neauvia cechuje najbardziej optymalny stosunek właściwości reologicznych spośród wszystkich wypełniaczy dostępnych na rynku. Właściwości te obejmują:

Kohezyjność — siłę wzajemnego przyciągania cząsteczek substancji

Wiskoelastyczność — stosunek lepkości (odporności płynów i półpłynów na spływanie wynikające z ruchu sąsiadujących warstw z różną szybkością) oraz sprężystości (tendencji substancji stałych do powracania do pierwotnego kształtu po odkształceniu)

Plastyczność — zdolność stałego odkształcenia pod obciążeniem

 


WSKAZANIA


LINIA  NEAUVIA


WORKSHOP


COSMECEUTICALS